Artikelen en uitspraken

Nelson Mandela – inauguratierede:

" Onze diepste angst
is niet dat we onmachtig zouden zijn.
Onze diepste angst betreft juist
onze niet te meten kracht.
Niet de duisternis, maar het licht in ons
is dat we het meeste vrezen.
We vragen onszelf af:
Wie ben ik wel om mezelf briljant, schitterend,
begaafd, geweldig te achten?
Maar waarom zou je dat niet zijn?
je bent een kind van God!
Je dient de wereld niet
door jezelf klein te houden.
Er wordt geen licht verspreid
als de mensen om je heen
hun zekerheid ontlenen aan jouw kleinheid.
We zijn bestemd om te stralen,
zoals kinderen dat doen.
We zijn geboren om de glorie Gods
die in ons is, te openbaren.
Die glorie is niet slechts in enkelen,
maar in ieder mens aanwezig.
En als we ons licht laten schijnen,
schept dat voor de ander
de mogelijkheid hetzelfde te doen.
Als we van onze diepste angst
bevrijd zijn,
zal alleen al onze nabijheid
anderen bevrijden. "

Nelson Mandela

Uitspraken van Ad Verbrugge (filosoof).

• Om te worden wie je bent, je eigen weg te gaan waar je toe geroepen wordt van binnenuit, moet je soms ook mensen achterlaten (die je dierbaar zijn of waren) omdat het niet meer past. Dat moet je ook je kinderen leren.
• Door afscheid te nemen, dingen los te laten, kun je ook weer opnieuw beginnen. Het geeft adem, innerlijke transformatie, overgangen die je moet maken.
• Als er geen verdriet is, is er ook geen hoop en geluk.
• Het is niet belangrijk dat je iets doet wat niet goed is voor jezelf, de dieren (bijv. slecht, goedkoop vlees eten), de maatschappij, zolang je je er maar bewust van bent.
• Materialisme is geestelijke crisis.

Gedeelten uit: Zou ik mijn moeder niet eren door Mary Michon

Verdriet is een overheersend gevoel bij veel volwassen dochters. Bij sommigen is dat verdriet het gevolg van het feit dat hun moeder niet in het geïdealiseerde moederbeeld past.
Andere dochters zijn verdrietig omdat ze zich van hun moeder vervreemd voelen. De meeste vrouwen zijn grootgebracht met het idee dat een goede band belangrijk is. Daarom zijn ze zich sterk bewust van een gemis als er iets fout loopt. Ze zijn iets kwijtgeraakt dat er meestal is, namelijk hun nauwe betrokkenheid met haar; het gevolg is een gevoel van verdriet of vervreemding.

Zowel moeder als dochter hebben geleerd vrouwen in het algemeen en moeders in het bijzonder als engel of als heks te zien. Hun gewone menselijke behoeften, gevoelens en wensen worden vervormd. Hun relatie wordt verstoord doordat ze te veel van elkaar verwachten en doordat ze het slechte in de ander overdrijven of het neutrale en het positieve in de ander voor negatief verslijten.

Opluchting over de dood van onze ouders – dat gevoel zondigt heel in het bijzonder tegen de taboes die zo kenmerkend zijn voor de relatie met de ouders.
Hooguit mogen wij uitdrukking geven aan ons gevoel van opluchting dat vader of moeder met de dood ook ziekte en pijn achter zich heeft gelaten. “Verlost zijn” noemen we dat dan.

Maar wij kunnen iemand liefhebben en haten, wij kunnen rouwen en toch opgelucht zijn
(Barbara Dobrick – Als onze ouders sterven)

Verliezen horen bij het leven – zijn universeel, onvermijdelijk, onverbiddelijk. En ze zijn noodzakelijk, omdat wij ons ontwikkelen door te verliezen, te verlaten, los te laten
(Judith Viorst – Noodzakelijk verlies)

Het enige boek dat mij iets wijzer maakte was dat van Paula Caplan (Moeders en dochters).
Daarin herkende ik soms moeizame aspecten van de relatie tussen mijn moeder en mij: het eisende, claimende van mijn moeder en het onbegrepen, afhankelijke gevoel van mij t.o.v. mijn moeder.

Ik vertelde mijn vriendin het beeld dat ik altijd weer voor me zag. Het beeld van het kleine kind dat achter haar moeder aandrentelt. Als zij groter wordt en de wereld om zich heen ontdekt, wil ze haar ouders daar deelgenoot van maken. Deze kijken nauwelijks om, maar lopen Rogeriaans hummend door. Zij zijn niet onwillend. Het kind wordt groter en wil de ervaringen en belevenissen graag met de ouders delen. Het trekt aan hun jassen en probeert tussen hun benen door te kruipen. Licht geïrriteerd stappen de ouders voort en delen het kind mee niet zo aanwezig te zijn.

Maar het kind laat zich niet wegduwen en loopt om beide ouders heen. Om hen goed in het gezicht te kunnen kijken loopt zij achterwaarts door. Haar ouders wandelen door, houden de pas wat in om haar bij te houden en te luisteren. Zij wijst hen op het veranderende landschap, vertelt enthousiast over mensen en dingen. Zij vaagt of zij dat ook zien, of willen ontdekken.
Het kind wordt moe van het achteruit lopen en praten tegelijk. Toch blijft zij het proberen maar de ouders stappen door en passeren haar. Ze kijken elkaar nog vragend, twijfelend aan. Het kind blijft staan, draait zich om, doet nog een paar passen in de richting van de ouders. Zij kan hen niet meer inhalen. Ontgoocheld rust zij even uit in het veranderende landschap.
Straks komt zij vast haar ouders wel weer tegen en wie weet hebben zij hetzelfde gezien als zij.
Uitgerust zet het inmiddels oude kind haar zoektocht in het veranderende landschap voort. Alleen.
Zij heeft haar ouders nooit meer ontmoet. Slechts af ten toe een glimp van hen opgevangen. Zo heb ik het jarenlang gevoeld.

Er treedt geleidelijk aan een innerlijke verzoening op met de ouders. Die verzoening hoort bij het zelfstandig worden, want haat betekent een zeer sterke binding, al meent de betrokkene los te zijn van degene die hij/zij haat. (Harry Stroeken – Van dochter tot vrouw)
Veel vrouwen die in therapie zijn kampen met de ambivalentie: enerzijds de behoefte duidelijk anders te zijn dan hun moeder en anderzijds het verlangen volledig door haar begrepen te worden.
Om echt autonoom te worden heb je misschien nodig dat je moeder je niet in alle opzichten herkent. En dat je niet eindeloos blijft zeuren om haar goedkeuring. (Madeleine Krips)

11 September 2001 by Gary Zukav

The terror in New York and Washington forces you to choose your reaction consciously or unconsciously. The violence that we saw today was the consequence of unconscious choices, choices driven by pain, fear, and desperation. Who among us has not experienced pain, fear and desperation? Who among us will not experience them in the future? The question of whether they will determine your responses to the circumstances of your life, no matter how painful, is critical, because your future depends upon it.
I hope that these thoughts will be helpful to you. Love, Gary Zukav

COMPASSION AND REVENGE
The attacks on the World Trade Center and the Pentagon are occasions of great significance. They are opportunities for you to feel inside, to find those parts of yourself that are in fear, and to make the decision to move forward in your life without fear. That is the challenge for each individual on this planet today. The pursuit of external power – the ability to manipulate and control – creates only violence and destruction. The painful events in New York and Washington are living examples of that reality.

The causal chain that created this violence is one in which compassion and wisdom are absent. Are wisdom and compassion present in you as you watch the television, and read the papers? It is important to realize that you do not know all that came to conclusion, or into karmic balance, as a result of these events. Because you are not able to know all that can be known about them, you are not in a position to judge them.
When you are able to look at the events of the Earth School from this perspective, you will see clearly the central importance of the role that you play in it. That role is this: It is for you to decide what you will contribute to this world. Many will be asking your opinion of these events. Each question is an opportunity for you to contribute to the love that is in the world or to the fear that is in the world. This is the same opportunity that presents itself to you at each moment.

If you hate those who hate, you become like them. You add to the violence and the destructive energy that now fills our world. As you make the decision to see with clarity and compassion, you will see that those who committed these acts of violence were in extreme pain themselves, and that they were fuelled by the violent parts of ourselves – the parts that judge without mercy, strike in anger, and rejoice in the suffering of others. They were our proxy representatives. If you can look with compassion upon those who have suffered and those who have committed acts of cruelty alike, then you will see that all are suffering. The remedy for suffering is not to inflict more suffering.

This is an opportunity for a massive expression of compassion.
It is also an opportunity for a massive expression of revenge.
Which world do you intend to live in -- a world of revenge or a world of compassion?